Reprezentacja Izraela w piłce nożnej to drużyna o naprawdę wyjątkowej historii – jedyna kadra narodowa na świecie, która przez lata grała w trzech różnych konfederacjach piłkarskich. Jedyny mundial w 1970 roku, zwycięstwo w Pucharze Azji 1964 i wielokrotne próby przebicia się na wielkie turnieje w erze UEFA – to fascynująca opowieść pełna wzlotów i upadków. Legendy jak Mordechai Spiegler, Yossi Benayoun czy Eyal Berkovic udowodniły, że izraelscy piłkarze potrafią konkurować na najwyższym poziomie. Od triumfów w Azji po dramatyczne porażki w europejskich eliminacjach – historia tej kadry pokazuje, jak polityka może wpływać na sport i jak trudna jest droga do międzynarodowego uznania.
Reprezentacja Izraela w piłce nożnej – aktualna kadra
Skład reprezentacji narodowej Izraela na bieżący sezon łączy zawodników występujących w najlepszych europejskich ligach z piłkarzami grającymi w izraelskiej Ligat ha’Al. Kadra narodowa przechodzi proces odbudowy, regularnie mierząc się z europejską czołówką w eliminacjach do wielkich turniejów. Pełną listę piłkarzy, którzy w tym sezonie reprezentują Izrael – wraz z numerami, pozycjami i klubami – znajdziesz w zestawieniu poniżej.
Niezwykła podróż przez trzy konfederacje
Reprezentacja Izraela w piłce nożnej od 1929 roku jest członkiem FIFA, do 1974 roku należała do AFC, później do OFC, a w 1994 roku została przyjęta do UEFA. Ta bezprecedensowa wędrówka między kontynentami nie wynikała z wyboru – w 1974 roku Izrael został wykluczony ze struktur Azjatyckiej Federacji Piłkarskiej – propozycję Kuwejtu w tej sprawie poparło 17 państw, a 13 było przeciwnych, ponieważ kraje arabskie nie chciały grać z Izraelem.
Po wykluczeniu z AFC izraelska kadra przez dwie dekady rywalizowała w oceanicznej konfederacji OFC, co prowadziło do absurdalnych sytuacji – drużyna z Bliskiego Wschodu musiała podróżować na drugi koniec świata, by zagrać mecze eliminacyjne. Eliminacje do Mistrzostw Świata 1990 roku rozpoczęli w grupie Oceanii, w fazie grupowej wyeliminowali Nową Zelandię i Australię. W fazie play-off odpadli z reprezentacją Kolumbii, po jedynej straconej bramce w wyjazdowym spotkaniu. Jedna bramka dzieliła ich od mundialu we Włoszech.
W 1991 roku izraelskie ekipy zaczęły występować w europejskich pucharach, natomiast w pełni ten kraj był członkiem UEFA od 1994 roku. Przejście do Europy otworzyło nowy rozdział – z jednej strony znacznie trudniejsza konkurencja w eliminacjach, z drugiej regularna możliwość mierzenia się z najlepszymi drużynami kontynentu.
Złota era – triumf w Pucharze Azji i mundial w Meksyku
Od 1956 do 1968 roku czterokrotnie stawała na podium w Pucharze Azji. Szczytowym osiągnięciem było zdobycie głównego trofeum w 1964 roku, kiedy Izrael był gospodarzem turnieju. Ponadto dwa razy przegrywała w finale z Koreą Południową, co pokazuje dominację tej drużyny w azjatyckiej piłce tamtych lat. To był okres prawdziwej dominacji – reprezentacja Izraela regularnie pokonywała najlepsze azjatyckie drużyny i udowadniała swoją klasę na kontynencie.
Sukces w Pucharze Azji 1964 pozostaje jedynym wielkim trofeum w historii reprezentacji
W 1968 roku piłkarze Izraela po raz pierwszy zagrali na Igrzyskach Olimpijskich, a w swojej grupie wyszli z drugiego miejsca, pokonując Ghanę oraz Salwador. Ale prawdziwy przełom nastąpił dwa lata później.
Mundial 1970 – jedyny występ na mistrzostwach świata
Jedyna azjatycka reprezentacja na meksykańskiej imprezie zanotowała porażkę z Urugwajem, ówczesnym zdobywcą Copa America oraz zremisowali ze Szwedami i mistrzami Europy Włochami. Te dwa remisy – ze Szwecją 1:1 i z Włochami 0:0 – pokazały, że Izrael potrafi konkurować z najlepszymi na świecie. Mundial 1970 pozostaje do dziś największym osiągnięciem reprezentacji Izraela na arenie międzynarodowej.
Po pozytywnym doświadczeniu z Mundialu w Meksyku, europejskie kluby zaczęły się interesować izraelskimi reprezentantami, a trzech piłkarzy kilka lat później przeniosło się do europejskich klubów. To otworzyło nowy rozdział w historii izraelskiej piłki. Sukces w Meksyku był katalizatorem – nagle izraelscy piłkarze stali się pożądanymi zawodnikami w najlepszych ligach Europy.
W 1968 roku piłkarze Izraela po raz pierwszy zagrali na Igrzyskach Olimpijskich, a w 1976 roku kolejny raz udało się im awansować do Igrzysk Olimpijskich. W 1976 roku wszystkie trzy mecze w grupie zakończyły się remisem, po wyjściu z grupy ulegli Brazylii 1-4. Od tamtej pory, pomimo wielu prób, reprezentacja Izraela nie pojawiła się już na żadnym wielkim turnieju.
Legendy izraelskiej piłki – rekordziści i gwiazdy
| Zawodnik |
Pozycja |
Lata kariery |
Osiągnięcia |
| Mordechai Spiegler |
Napastnik |
1963-1977 |
83 mecze, 33 bramki, gwiazda mundialu 1970 |
| Yossi Benayoun |
Pomocnik |
1998-2013 |
101 meczów, gra w Chelsea, Liverpool, Arsenal |
| Eran Zahavi |
Napastnik |
2010-obecnie |
33 bramki w reprezentacji |
| Avi Cohen |
Obrońca |
1976-1988 |
Jedyny Izraelczyk z Ligą Mistrzów (Liverpool) |
| Tal Ben Haim |
Obrońca |
2002-2018 |
95 występów reprezentacyjnych |
Mordechai Spiegler – pierwszy król strzelców
Najbardziej znanym przypadkiem jest gwiazda tego okresu Mordechaj Szpiegler, który w 1972 roku przeniósł się do Paris FC i w pierwszej lidze francuskiej regularnie zdobywał bramki. Przez długie lata był najlepszym strzelcem w historii kadry z 33 golami w 83 meczach – rekord, który dopiero niedawno wyrównał Eran Zahavi. Spiegler był prawdziwym pionierem – pierwszym izraelskim piłkarzem, który udowodnił, że można odnieść sukces w najlepszych europejskich ligach.
Avi Cohen – jedyny triumfator Ligi Mistrzów
Kilka lat później najbardziej utytułowanym w rozgrywkach Europejskich był obrońca Avi Cohen, występował w Liverpoolu i zdobył z tym klubem Mistrzostwo Anglii i Puchar Ligi Mistrzów. Jest do tej pory jedynym Izraelskim piłkarzem z tytułem najwyższych europejskich rozgrywek. Cohen zapisał się w historii nie tylko izraelskiej, ale i światowej piłki – jego triumf w Pucharze Europy w 1981 roku pozostaje unikalnym osiągnięciem dla izraelskiego futbolu.
Yossi Benayoun – współczesna ikona
Według stanu na 1 listopada 2021 roku Josi Benajun i Tal Ben Chajjim mają odpowiednio 101 i 95 występów reprezentacyjnych, a Eran Zahawi strzelił 33 bramki w barwach reprezentacji Izraela. Benayoun to prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalny izraelski piłkarz XXI wieku – jego kariera w Premier League, gdzie grał dla Chelsea, Liverpoolu, Arsenalu i West Hamu, udowodniła, że izraelscy zawodnicy mogą rywalizować na najwyższym poziomie.
Inne wybitne postaci
Najbardziej rozpoznawalny Izraelski piłkarz lat 80 i 90 Ronny Rosenthal występował także w Liverpoolu oraz w wielu innych europejskich klubach. Kolejnym znanym przypadkiem był utalentowany ofensywny pomocnik Eli Ohana, odnosił sukcesy w KV Mechelen, a później reprezentował barwy portugalskiego klubu S.C Braga.
Giora Spiegel, który spisał się najlepiej w Europie, w 1973 dołączył do Strasbourga a później grał w Olimpique Lyon. W lidze francuskiej rozegrał ponad sto meczów. Znanym zawodnikiem, który w roku 1996 został wypożyczony do angielskiego FC Southampton był Eyal Berkovic, który bardzo dobrze spisywał się w Premier League i na dłużej zagościł w tej lidze. Berkovic był mistrzem techniki – jego umiejętności z piłką zachwycały kibiców na Wyspach Brytyjskich.
Dramatyczne eliminacje – tak blisko, a jednak tak daleko
Droga na wielkie turnieje okazała się znacznie trudniejsza po przejściu do UEFA – europejska konkurencja to zupełnie inna liga niż azjatycka czy oceaniczna rywalizacja. Mimo to reprezentacja Izraela kilkukrotnie była o włos od awansu, przegrywając przez różnicę bramek czy bramkę w ostatniej minucie. Historia eliminacji w erze UEFA to pasmo bolesnych porażek, które zawsze dzieliła od sukcesu najmniejsza możliwa różnica.
Eliminacje do Euro 2000 – zwycięstwo 5:0 nad Austrią
Udanymi eliminacjami były kwalifikacje do Mistrzostw Europy 2000 roku, pamiętnym meczem wtedy było spotkanie z Austrią zwyciężone aż 5-0 i dzięki temu udało im się osiągnąć baraże. To była prawdziwa demolka – Izrael pokazał, że w dobrym dniu potrafi rozgromić europejską drużynę. Niestety, w barażach zabrakło szczęścia.
Kwalifikacje do MŚ 2006 – czwarty punkt regulaminu
Najbardziej bolesne były eliminacje do mistrzostw świata w 2006 roku. W 2006 roku trzeba było sięgnąć do czwartego punktu regulaminu, by wyłonić to, czy to Izrael, czy Szwajcaria zawalczą o udział w MŚ 2006 – obie reprezentacje miała taką samą liczbę punktów (18), w meczach pomiędzy nimi były dwa remisy. Szwajcaria awansowała tylko dzięki lepszemu bilansowi bramek w bezpośrednich meczach – trudno o bardziej frustrujący scenariusz.
Sensacyjne zwycięstwa przeciwko Francji
Wygrali jeden mecz w wyjazdowym spotkaniu z Francją. W dużej mierze z tego względu Francuzi nie zakwalifikowali się do Mistrzostw Świata. To zwycięstwo w Paryżu w eliminacjach do mundialu 1994 przeszło do historii – Izrael pokonał przyszłych mistrzów świata i przyczynił się do jednej z największych sensacji tamtych kwalifikacji.
Współczesne wyzwania – granie bez własnego domu
Ze względu na sytuację polityczną, domowe mecze w ostatnich cyklach rozgrywkowych (2023–2024) nierzadko odbywały się na neutralnych terenach, głównie na stadionach na Węgrzech. To sytuacja bez precedensu w europejskiej piłce – żadna inna reprezentacja nie musi na stałe rozgrywać swoich domowych meczów poza granicami kraju. Budapeszt stał się drugim domem dla izraelskiej kadry, ale atmosfera na stadionie w Debreczynie czy Györze nigdy nie będzie taka sama jak w Tel Awiwie czy Hajfie.
Przynależność do europejskiej federacji UEFA od 1994 roku otworzyła drzwi do regularnej rywalizacji z najlepszymi drużynami Europy, co jest nieocenione dla rozwoju tej męskiej drużyny narodowej i jej piłkarzy
Paradoks jest oczywisty – z jednej strony granie w UEFA daje dostęp do najlepszych rywali i regularnych meczów z europejską elitą, z drugiej brak własnego boiska i konieczność podróżowania do Węgier na każdy „domowy” mecz to ogromne utrudnienie. Kibice nie mogą wspierać swojej drużyny, a zawodnicy nie czują prawdziwej przewagi gospodarza.
Największe sukcesy reprezentacji Izraela
- Puchar Azji 1964 – jedyne wielkie trofeum w historii, zdobyte jako gospodarz turnieju
- Mistrzostwa Świata 1970 – jedyny mundial w historii, remisy ze Szwecją i Włochami
- Igrzyska Olimpijskie 1968 i 1976 – dwa starty w turnieju olimpijskim
- Cztery medale Pucharu Azji – w latach 1956-1968, w tym dwa srebrne i jeden brązowy
- Zwycięstwo 5:0 nad Austrią – w eliminacjach do Euro 2000, jedno z najwyższych zwycięstw
Statystyki i rekordy kadry narodowej
Reprezentacja Izraela w piłce nożnej ma za sobą ponad 90 lat historii w FIFA i setki rozegranych meczów. Najlepsi strzelcy w historii kadry to Mordechai Spiegler i Eran Zahavi z 33 bramkami każdy – rekord, który przez dziesięciolecia należał wyłącznie do Spieglera. Pod względem liczby występów liderem jest Yossi Benayoun ze 101 meczami, tuż za nim plasuje się Tal Ben Haim z 95 spotkaniami.
| Kategoria |
Zawodnik |
Liczba |
| Najwięcej meczów |
Yossi Benayoun |
101 |
| Najwięcej bramek |
Mordechai Spiegler / Eran Zahavi |
33 |
| Najwyższe zwycięstwo |
Izrael 5:0 Austria |
1999 |
| Jedyny triumfator LM |
Avi Cohen |
Liverpool 1981 |
Warto również wspomnieć o klubach, które dostarczają najwięcej reprezentantów. W izraelskiej Premier-lidze grają takie znane kluby świata jak Maccabi Tel Awiw, Maccabi Hajfa, Hapoel Tel Awiw i Beitar Jerozolima. Te cztery kluby to fundament izraelskiej piłki – większość zawodników kadry narodowej w pewnym momencie kariery reprezentowała barwy jednego z tych zespołów.
Przyszłość reprezentacji Izraela
Droga do wielkiego turnieju wydaje się długa, ale nie niemożliwa. Reprezentacja Izraela ma dostęp do regularnej rywalizacji z europejską czołówką, coraz więcej zawodników gra w silnych ligach europejskich, a system szkoleniowy w kraju się rozwija. Historia pokazuje, że ta kadra potrafi zaskoczyć – remisy z Włochami i Szwecją na mundialu 1970, demolka Austrii 5:0, sensacyjne zwycięstwa nad Francją.
Największym wyzwaniem pozostaje brak możliwości grania przed własną publicznością. Dopóki sytuacja polityczna nie pozwoli na organizowanie meczów w Izraelu, kadra będzie musiała radzić sobie z tym unikatowym utrudnieniem. Ale jeśli coś nauczyła nas historia izraelskiej piłki, to właśnie to, że ta reprezentacja jest przyzwyczajona do pokonywania przeszkód, które dla innych byłyby nie do przejścia.
Czy uda się powtórzyć sukces z 1970 roku i ponownie zagrać na mistrzostwach świata? Czas pokaże. Kibice czekają na przełom, a zawodnicy dają z siebie wszystko, by zapisać nowy rozdział w historii izraelskiej piłki. Reprezentacja Izraela w piłce nożnej to drużyna, która udowodniła, że potrafi konkurować z najlepszymi – teraz potrzebuje odrobiny szczęścia, by znów zagrać na wielkiej scenie.
