Nottingham Forest to jeden z najbardziej fascynujących klubów w historii angielskiej piłki. Drużyna z City Ground dwukrotnie triumfowała w Pucharze Europy, co stawia ją w elitarnym gronie europejskich gigantów. Forest jest jedynym zespołem w Europie, który wygrał Puchar Europy lub Ligę Mistrzów więcej razy niż mistrzostwo kraju – mają dwa europejskie trofea i tylko jedno krajowe mistrzostwo.
Historia klubu to nie tylko sukcesy z lat 70. i 80., ale też konkretne nazwiska, rekordy strzeleckie i legendy, które przez dekady budowały pozycję Forest. Od Bobby’ego McKinlaya, który rozegrał ponad 600 meczów, przez Stuarta Pearce’a zwanego „Psycho”, aż po Roya Keane’a przed jego przeprowadzką do Manchesteru United – koszulkę „The Reds” nosiły postacie, które na trwałe zapisały się w pamięci kibiców.
Po latach spędzonych poza elitą, Forest awansował do Premier League w 2022 roku, rozpoczynając nowy rozdział w swojej historii. Klub przeszedł znaczącą transformację kadrową, inwestując w zawodników z różnych lig europejskich.
Nottingham Forest – zawodnicy reprezentujący klub w bieżących rozgrywkach
Kadra Forest to efekt wieloletniej przebudowy, która nabrała tempa po powrocie do najwyższej klasy rozgrywkowej. Zespół łączy doświadczonych graczy z młodymi talentami, tworząc mieszankę zdolną konkurować w wymagającym środowisku Premier League.
Kompletne zestawienie zawodników aktualnie reprezentujących Nottingham Forest – wraz z ich numerami, pozycjami i szczegółami – znajdziesz w tabeli poniżej.
🏴Nottingham Forest — Zawodnicy
Początki klubu – od 1865 roku do pierwszych sukcesów
W 1865 roku grupa graczy shinty spotkała się w Clinton Arms na Shakespeare Street w Nottingham. Propozycja J. S. Scrimshawa, aby zamiast tego grać w piłkę nożną, została przyjęta i powstał Nottingham Forest Football Club. To jeden z najstarszych klubów piłkarskich na świecie.
Na tym samym spotkaniu zadecydowano o zakupie dwunastu czapek z frędzlami w kolorze „Garibaldi Red” (nazwanym na cześć przywódcy włoskich „czerwonych koszul” – bojowników o wolność). Tak ustanowiono oficjalne barwy klubu. Do dziś czerwień dominuje w strojach Forest.
Pierwszy oficjalny mecz Forest rozegrano 22 marca 1866 roku przeciwko Notts County. W początkowych latach klub miał charakter wielosekcyjny – drużyna baseballowa Forest została mistrzem Wielkiej Brytanii w 1899 roku.
W 1886 roku Forest podarował zestaw strojów piłkarskich, aby pomóc Arsenalowi się rozwinąć – drużyna z północnego Londynu nadal gra w czerwieni
Podanie Nottingham Forest o dołączenie do Football League przy jej powstaniu w 1888 roku zostało odrzucone. Forest zamiast tego dołączył do Football Alliance w 1889 roku. Wygrali te rozgrywki w 1892 roku, po czym weszli do Football League.
Pierwsze trofeum – Puchar Anglii 1898
W sezonie 1897/98 The Reds po raz pierwszy cieszyli się z triumfu w krajowym pucharze, pokonując w decydującym starciu Derby County 3:1. Ten sukces przyszedł zaledwie kilka lat po wejściu do Football League i pokazał potencjał klubu.
W finale Pucharu Anglii 1898 na Crystal Palace przed 62 000 fanów, Willie Wragg podał piłkę z rzutu wolnego w 19. minucie do Arthura Capesa. Capes strzelił przez mur obronny, zdobywając bramkę. Arthur Capes zdobył tego dnia dwa gole, zapewniając Forest pierwsze wielkie trofeum.
Klub przeniósł się na City Ground w 1898 roku – stadion, na którym gra do dziś. City Ground zlokalizowany jest w West Bridgford, w hrabstwie Nottinghamshire. Stadion pomieści aktualnie 30 455 widzów.
Złota era – Brian Clough i europejskie triumfy
Brian Clough został mianowany menedżerem Nottingham Forest 6 stycznia 1975 roku, dwanaście tygodni po zakończeniu jego 44-dniowej kadencji jako menedżer Leeds United. To była decyzja, która zmieniła historię klubu.
Forest było 13. w drugiej lidze angielskiej, gdy Clough dołączył. Zakończyli sezon 1974-75 na 16. miejscu. Początek nie był spektakularny, ale Clough i jego asystent Peter Taylor systematycznie budowali zespół.
W sezonie 1977/78 klub sięgnął po długo wyczekiwane mistrzostwo, które jak się okazało, było jedynym wywalczonym przez Nottingham w historii. To było coś więcej niż zwykłe mistrzostwo – Forest grał piękną, ofensywną piłkę, która zachwycała kibiców w całej Anglii.
| Sezon |
Osiągnięcie |
Szczegóły |
| 1977/78 |
Mistrzostwo Anglii |
Pierwsze i jedyne mistrzostwo w historii klubu |
| 1977/78 |
Puchar Ligi |
Pierwszy triumf w tych rozgrywkach |
| 1978/79 |
Puchar Europy |
Zwycięstwo 1:0 nad Malmö FF w finale |
| 1978/79 |
Puchar Ligi |
Obrona trofeum |
| 1979/80 |
Puchar Europy |
Zwycięstwo 1:0 nad Hamburger SV w finale |
| 1980 |
Superpuchar Europy |
Dwumecz z FC Barceloną |
W kampanii 1978/79 Nottingham okazało się zwycięskie w Pucharze Europy. W finale tych rozgrywek pokonało szwedzkie Malmö FF 1:0. Rok później powtórzyli ten sukces – w decydującym starciu Nottingham ograło Hamburger SV 1:0.
Nottingham Forest jest jednym z zaledwie dwóch brytyjskich klubów, którym udało się zdobyć dwa Puchary Europy z rzędu
W 1980 roku ekipa Forest triumfowała w starciu o Superpuchar Europy, pokonując w dwumeczu FC Barcelonę. To był szczyt możliwości tego zespołu – niewielki klub z prowincji pokonał europejską elitę.
Kluczowi zawodnicy ery Clougha
Ikoniczni zawodnicy Nottingham Forest, tacy jak John Robertson, Viv Anderson, Martin O’Neill i Trevor Francis, stali się legendami. Ci gracze definiowali dominację Forest swoją pracą zespołową, determinacją i techniczną błyskotliwością.
John Robertson na lewym skrzydle tworzył magię – jego dośrodkowania i umiejętność mijania obrońców były kluczowe dla sukcesu zespołu. Viv Anderson był pierwszym czarnoskórym piłkarzem, który zagrał w pełnej reprezentacji Anglii, co miało ogromne znaczenie społeczne.
Peter Shilton, legendarny bramkarz, rozegrał dla Anglii 125 meczów, z czego znaczną część w czasie gry dla Forest (1977-1982). Shilton był kluczową postacią w europejskich triumfach klubu, a jego pewność i refleks między słupkami dawały defensywie ogromne wsparcie.
Legendy i rekordziści klubu
Historia Nottingham Forest to nie tylko trofea, ale przede wszystkim ludzie, którzy przez lata budowali tożsamość klubu. Niektórzy spędzili w Forest całe kariery, inni przeszli przez City Ground w drodze na szczyt.
Bobby McKinlay – rekord lojalności
Bobby McKinlay to absolutna legenda – spędził w Forest 19 lat, rozgrywając ponad 600 meczów. Obrońca i pomocnik w jednym, McKinlay był symbolem lojalności w czasach, gdy transfery nie były tak powszechne jak dziś. Jego rekord pozostaje nienaruszony od ponad pół wieku.
McKinlay reprezentował wszystko, co najlepsze w staroświeckiej angielskiej piłce – oddanie, konsekwencję i profesjonalizm. Grał w Forest od 1951 do 1970 roku, przeżywając wzloty i upadki klubu.
Grenville Morris – król strzelców
Grenville Morris został najlepszym strzelcem wszech czasów klubu, zdobywając 213 bramek. To rekord, który wydaje się nie do pobicia w erze nowoczesnej piłki, gdzie zawodnicy rzadko spędzają w jednym klubie wystarczająco długo, by zbliżyć się do takich liczb.
Morris miał pięć sezonów jako najlepszy strzelec klubu w drodze do zostania rekordzistą wszech czasów. Grał dla Forest na początku XX wieku, w czasach gdy piłka była znacznie bardziej fizyczna, a bramki trudniejsze do zdobycia.
Stuart Pearce – „Psycho”
Stuart Pearce, znany jako „Psycho” za swoje agresywne podejście do gry, to kolejna ikona. Lewy obrońca, kapitan reprezentacji Anglii, spędził w Forest 12 lat. Jego zaangażowanie i waleczność uczyniły go ulubionym kibiców. Pearce był symbolem Forest w latach 90., gdy klub walczył o utrzymanie pozycji w Premier League.
Pearce rozegrał 522 mecze dla Forest, zdobywając 63 gole – imponująca liczba jak na obrońcę. Był kapitanem zespołu i reprezentacji Anglii, a jego rzuty wolne były legendarne.
W finale Pucharu Ligi w 1992 roku Pearce strzelił gola, pomagając Forest pokonać Manchester United 1:0
Jego kariera w Forest trwała 12 lat, od 1985 do 1997 roku. Po odejściu z klubu grał jeszcze dla Newcastle United i West Ham, ale zawsze będzie kojarzony z Nottingham.
Roy Keane – przed sławą w Manchesterze
Zanim Roy Keane stał się legendą Manchesteru United, był młodym pomocnikiem w Nottingham Forest. Irlandczyk dołączył do klubu w 1990 roku jako 19-latek z Cobh Ramblers za symboliczne 47 tysięcy funtów.
W Forest Keane rozegrał 154 mecze, zdobywając 33 gole. Jego energia, waleczność i umiejętność czytania gry szybko przyciągnęły uwagę większych klubów. Alex Ferguson zapłacił za niego 3,75 miliona funtów w 1993 roku – wtedy była to rekordowa kwota dla brytyjskiego transferu.
Nigel Clough – syn legendy
Nigel Clough – syn legendarnego menedżera Briana Clougha – zdobył 131 bramek w dwóch okresach gry dla Forest, udowadniając, że trafił do klubu dzięki umiejętnościom, a nie tylko nazwisku ojca. Jego technika, pozycjonowanie i wykończenie czyniły go jednym z najlepszych angielskich napastników lat 80. i wczesnych 90.
Granie dla klubu, którym zarządzał ojciec, wiązało się z ogromną presją. Nigel musiał udowadniać swoją wartość przy każdej okazji, a krytycy czekali na potknięcie. Jego liczby mówią same za siebie – 131 bramek to czwarty wynik w historii klubu.
Polskie akcenty w historii Forest
Przez pięć sezonów w barwach Nottingham grał Radosław Majewski w latach 2009-2014, natomiast przez rok (sezon 2016/17) w ekipie Tricky Trees grał mający polskie obywatelstwo Damien Perquis.
Radosław Majewski trafił do Forest z Pogoni Szczecin i szybko stał się ważnym członkiem drużyny. Rozegrał ponad 100 meczów w Championship, pokazując swoją wszechstronność jako pomocnik. Był jednym z niewielu polskich piłkarzy, którzy spędzili tak długi czas w jednym angielskim klubie poza ekstraklasą.
Damien Perquis, francuski obrońca z polskim paszportem, miał krótszy epizod w Forest, ale jego doświadczenie z gry w reprezentacji Polski i klubach takich jak Sochaux czy Betis Sevilla przynosiło wartość dodaną dla drużyny.
Lata wzlotów i upadków – od lat 90. do powrotu do elity
W sezonie 1994/95 jako beniaminek Tricky Trees ukończyli zmagania w elicie na trzecim miejscu, ale dwa sezony później ponownie spadli z ligi, by wrócić do Premier League w kampanii 1998/99. To był typowy przykład „efektu windy” – klub nie mógł znaleźć stabilności.
Nottingham zajęło wówczas ostatnią – dwudziestą lokatę i w kolejnych latach grało głównie na drugim szczeblu rozgrywkowym, a przez trzy sezony (lata 2005-08) nawet na trzecim. To były trudne czasy dla kibiców, którzy pamiętali europejskie triumfy.
Klub borykał się z problemami finansowymi i niestabilnością właścicielską. Menedżerowie zmieniali się jak w kalejdoskopie, a żaden nie był w stanie odtworzyć magii ery Clougha. Forest stał się klubem, który żył przeszłością, niezdolnym do budowania przyszłości.
Nowa era pod wodzą Marinakisa
18 maja 2017 roku potwierdzono, że Evangelos Marinakis zakończył przejęcie Nottingham Forest. Grecki biznesmen, właściciel Olympiakosu Pireus, wniósł do klubu stabilność finansową i długoterminową wizję.
Pod jego własnością Forest zaczął systematycznie budować zespół zdolny do awansu. Inwestycje w infrastrukturę, akademię i kadrę trenerską przyniosły efekty. W 2022 roku, po 23 latach nieobecności, Forest wrócił do Premier League.
Skład Forest przeszedł ogromną transformację po powrocie do Premier League w 2022 roku, gdy klub dokonał jednej z najbardziej intensywnych kampanii transferowych w historii angielskiej piłki. W pierwszym sezonie po awansie Forest sprowadził ponad 20 nowych zawodników, co było ryzykowną strategią, ale ostatecznie zaowocowało utrzymaniem.
City Ground – serce klubu
City Ground to więcej niż stadion – to miejsce, gdzie tworzyła się historia. Założony w 1865 roku, Nottingham Forest gra swoje mecze domowe na City Ground od 1898 roku. To jeden z najstarszych stadionów w angielskiej piłce, który wciąż jest w użyciu.
Stadion położony jest malowniczo nad rzeką Trent, zaledwie 300 metrów od stadionu lokalnego rywala – Notts County. To najbliżej położone stadiony dwóch różnych klubów w Anglii.
Najwyższa frekwencja: 49 946 vs. Manchester United, First Division, 28 października 1967
Atmosfera na City Ground w wielkich meczach jest elektryzująca. Kibice Forest, znani jako jedni z najbardziej lojalnych w Anglii, potrafią stworzyć niesamowite wsparcie dla swojej drużyny. Podczas europejskich nocy w latach 70. i 80., stadion był twierdzą, której bały się najlepsze zespoły kontynentu.
Klub planuje modernizację stadionu, aby sprostać wymogom współczesnej Premier League. Obecna pojemność około 30 tysięcy miejsc jest stosunkowo niewielka w porównaniu do innych klubów z elity, co ogranicza potencjalne przychody z biletów.
Przydomki i symbolika klubu
Drużyna znana jest pod takimi przydomkami jak: The Reds, Forest oraz Tricky Trees. Każdy z tych przydomków ma swoje uzasadnienie.
„The Reds” odnosi się oczywiście do charakterystycznych czerwonych koszulek, noszonych od samego początku istnienia klubu. „Forest” to naturalne skrócenie pełnej nazwy, używane przez kibiców i media. „Tricky Trees” (Podstępne Drzewa) to bardziej humorystyczny przydomek, który łączy nazwę klubu z reputacją zespołu jako trudnego przeciwnika.
Logo Nottingham Forest charakteryzuje się stylizowanym drzewem, odnoszącym się do drugiej nazwy, oraz falistymi liniami reprezentującymi rzekę Trent. Czasami dwie przylegające gwiazdy można zobaczyć razem z herbem, oznaczając dwa tytuły Pucharu Europy.
Te dwie gwiazdy to symbol dumy klubu – przypomnienie, że Forest należy do elitarnego grona zespołów, które zdobyły najważniejsze europejskie trofeum. W erze dominacji wielkich klubów z ogromnych metropolii, te gwiazdy przypominają, że w piłce możliwe są cuda.
Nottingham Forest dzisiaj – walka o ugruntowanie pozycji
Po powrocie do Premier League w 2022 roku, Forest stanęło przed wyzwaniem nie tylko utrzymania się w elicie, ale też budowania zespołu zdolnego do regularnej gry w górnej połowie tabeli. To zadanie znacznie trudniejsze niż sam awans.
Klub inwestuje w młodych, perspektywicznych zawodników z całego świata, łącząc ich z doświadczonymi graczami znającymi realia angielskiej piłki. Strategia ta ma swoje ryzyko – zbyt wielu nowych twarzy może prowadzić do problemów z integracją i chemią zespołu.
Trenerem zespołu jest obecnie Vitor Pereira, portugalski szkoleniowiec z doświadczeniem w różnych ligach europejskich. Jego zadaniem jest stworzenie spójnej drużyny z mozaiki talentów zgromadzonych w ostatnich latach.
Forest gra obecnie nie tylko w Premier League, ale też w europejskich pucharach, co stanowi dodatkowe wyzwanie logistyczne i fizyczne. Dla klubu, który przez dwie dekady był poza elitą, to ogromny krok naprzód.
Perspektywy i wyzwania na przyszłość
Nottingham Forest stoi przed dylematem, z którym boryka się wiele klubów średniej wielkości w Premier League – jak konkurować z gigantami dysponującymi nieograniczonymi budżetami? Odpowiedź leży w mądrym zarządzaniu, skutecznym scoutingu i budowaniu tożsamości klubu.
Akademia młodzieżowa Forest ma długą tradycję wychowywania talentów. Klub musi znaleźć równowagę między kupowaniem gotowych zawodników a dawaniem szans własnym wychowankom. To nie tylko kwestia finansowa, ale też budowania więzi z lokalną społecznością.
Modernizacja stadionu i infrastruktury to kolejny priorytet. Aby konkurować długoterminowo, Forest potrzebuje nowoczesnych obiektów treningowych i większego stadionu, który wygeneruje dodatkowe przychody.
Rywalizacja z Nottingham County, choć obecnie zespoły grają na różnych poziomach, pozostaje ważna dla lokalnej społeczności. Derby Nottingham to jedno z najstarszych starć w angielskiej piłce, a kibice obu klubów czekają na dzień, gdy znów będą mogli zmierzyć się w oficjalnych rozgrywkach.
Historia Nottingham Forest pokazuje, że w piłce możliwe są rzeczy, które wydają się niemożliwe. Klub z prowincjonalnego miasta pokonał najlepsze zespoły Europy, zdobywając dwa Puchary Europy z rzędu. Ta historia inspiruje nie tylko kibiców Forest, ale wszystkich, którzy wierzą, że determinacja i dobra organizacja mogą pokonać przewagę finansową.
Obecny rozdział w historii klubu jest dopiero na początku. Forest wrócił tam, gdzie jego miejsce – w Premier League, grając przeciwko najlepszym. Czy uda się odbudować pozycję z lat 70. i 80.? Czas pokaże. Jedno jest pewne – kibice będą wspierać swoją drużynę, pamiętając o złotej erze i wierząc, że najlepsze może być jeszcze przed nimi.
